Κυνήγι του ανέμου

P1030137

 

Ηθελα να μουν από τους ανθρώπους που γράφουν τα βράδια, αλλά το σώμα μου διάλεξε αλλιώς. Τα βράδια κοιμάμαι κι ονειρεύομαι μια γλυκιά καθημερινότητα και το πρωί βγαίνουν τα πάθη μου στην επιφάνεια. Μόνο τότε, την ώρα που συμβαίνουν μπορώ να τα καταγράψω. Ηθελα να μουν πιο κρυπτική, να μην ξέρει κανείς τι λέω, να απορούν αλλά με θαυμασμό. Αλλά η γενιά μου είχε προλάβει ήδη να διαβάσει πολύ, είχε όλα τα στοιχεία στα χέρια της για να με αποκρυπτογραφεί.  Κρύφτηκα τελικά όσο καλύτερα μπορούσα, κάτω από το πέπλο της διαφάνειας. Πολύ νορμάλ, καθόλου διαβασμένα πράγματα, συνήθως αγριεμένα, με την ψυχή να πιέζει να βγει έξω και να φανερωθεί. Εκεί θα κάτσεις δυστυχώς ψυχή μου, στο φως, θα κρυφτείς στο mainstream όσο καλύτερα μπορείς, γιατί το σκοτάδι έγινε πιο πολυσύχναστο από μαγαζί καλλυντικών.

Οταν άρχισα να ζωγραφίζω, αυτό βγήκε πολύ φυσικά. Οσο οικείο μου ήταν το σκοτάδι, τόσο πιο πολύ προσπαθούσα να αποτυπώσω το φως. Σαν να σε τυφλώνει ο φακός η διαδικασία. Δεν μπορείς να δεις τίποτα πίσω του. Κι από αυτή την ματαιότητα που έχει γίνει δεύτερη φύση μου, που και που ξεπηδάει λίγο παρήγορο σκοτάδι.

the day the Earth stood still

P1020626

Οταν η Αμαλία σήκωσε τα μάτια της  από το βιβλίο, ένιωσε λες και είχαν περάσει χρόνια. Η πλάτη της πονούσε, τα μάτια της έτσουζαν, οι αρθρώσεις της είχαν γίνει δυσκίνητες. Προσπάθησε να καταλάβει τι ώρα είναι, αλλά γρήγορα συνειδητοποίησε πως η όραση της είχε θολώσει, σαν να μην μπορούσε να διακρίνει τα περιγράμματα, σαν όλα να είχαν μεταφερθεί μακρύτερα από την πραγματική τους θέση. Δεν πειράζει, σκέφτηκε, θα βγω να κάνω μια βόλτα, να πάρω λίγο αέρα έτσι κι αλλιώς. Το φως έξω ήταν χρυσό και ο ήλιος χαμηλά, όπως είναι νωρίς το πρωί, στο ξημέρωμα. Θα κοιμήθηκα στην καρέκλα όλο το βράδυ φαίνεται, γι’ αυτό νιώθω τόσο κουρασμένη. Ο κόσμος όμως, είχε αλλάξει τόσο δραστικά που άρχισε να προβληματίζεται. Ερημα κτίρια, λουσμένα σε αυτό το φως, λιγοστοί άνθρωποι στους δρόμους, φορώντας παλτά και καπέλα μέσα σε μια αποπνικτική ζέστη, κρατώντας μια βαλίτσα ή ένα σακίδιο, περπατώντας σαν υπνωτισμένοι. Κάποιοι κοντοστέκονταν για λίγο κάτω από μια τέντα, κι έπειτα με το βλέμμα άδειο και κουρασμένο, σαν να αυτό να έκαναν όλη τους τη ζωή, έπαιρναν τον δρόμο πίσω από τους άλλους. Ο ήλιος δεν έμοιαζε να ανεβαίνει άλλο στον ουρανό, σαν να χε κι αυτός σκαλώσει σε ένα σημείο και οι ακτίνες του δεν έφταναν να λούσουν τα πάντα στο φως.  Τι μέρα είναι? ρώτησε κάποιον που απομακρυνόταν, ακουμπώντας τον στον ώμο. Και τότε πρόσεξε το χέρι της, που το δέρμα είχε χαλαρώσει , τα δάχτυλα της δεν άνοιγαν καλά, κι έμοιαζε με χέρι μιας άλλης, πολύ μεγαλύτερης σε ηλικία γυναίκας.  Ακούμπησε το χέρι της στο πρόσωπο της. Το δέρμα ήταν τσακισμένο σαν βρεμένο χαρτί, τα μαλλιά της κρέμονταν στους ώμους της λευκά. Τι μέρα είναι? ουρλιαξε σε αυτούς που την προσπερνούσαν. Γύρισε κάποιος και την κοίταξε. Χωρίς να σταματήσει, της απάντησε. Στον κόσμο πια, ή Κυριακή θα είναι ή Δευτέρα, εδώ και πολλά χρόνια. Βιάσου, θα γίνει χειμώνας σε λίγο και θα χαθεί το φως, αν σε βρει στο δρόμο θα πεθάνεις. Δευτέρα δηλαδή.

Entropy

18582262_1886224198293219_5054404419125991725_n

Aποδομούμαστε. Καθένας με το ρυθμό που είναι το υλικό του, τις αντοχές και την ευαισθησία που έχει στις καιρικές συνθήκες. Χάνει η ζωή τη μάχη καθημερινά σε μια ατέλειωτη διαδικασία αποσύνθεσης στα κυρίως. Τα λεπτεπίλεπτα και τα ευφυή χάνονται πρώτα, καθώς είναι φτιαγμένα από ατμό, που ακόμα και ο χρόνος τα αλλοιώνει. Ισως γιατί δεν τα χρησιμοποιήσαμε σωστά, ίσως γιατί τα εξαντλήσαμε, όπως το σ’αγαπώ που βρίσκουμε στις διαφημίσεις των αναψυκτικών. Από τις ατέλειωτες διακρίσεις μεταξύ burnt sienna, burnt amber, sepia, raw sienna, καταλήξαμε στο κοινό καφέ, γιατί όχι χωματί? Την ώχρα την υποχρεώνουμε να γίνει ένα κίτρινο, θεός φυλάξοι. Τελικά, θα μείνει ένας βράχος στρογγυλός, να στροβιλίζεται, αιώνια για τον χρόνο μας, γύρω από ένα μισοπεθαμένο αστέρι. Κι όταν κι αυτός ο χρόνος τελειώσει, θα επιστρέψουν κι αυτά στην αρχική δομή του τίποτα. Σε έναν ουρανό άναστρο, που θα είναι αδύνατον ακόμα και να μαντέψεις πως κάποτε υπήρχε ζωή και  τα τηλεσκόπια δεν θα φτάνουν στο βάθος του σκοταδιού να μετρήσουν. Η άγνοια της ύπαρξης θα γίνει χειρότερη από την καταστροφή της.  Και κάπου, στην μνήμη ενός μορίου άνθρακα, που ποιος ξέρει που θα έχει καταλήξει, θα κρύβεται η μνήμη ενός παιδιού, που μέτραγε τον ήλιο ανάμεσα στα λουλούδια.

 

Never give up

DSC_0210

 

Once you start your journey on painting, you ll find yourself many times frustrated and disappointed from your work. Especially when exploring a new medium, as I did with watercolours, you may think many times that there’s no hope of you getting any better at it. But don’t give up. Every day, no matter what happens, make a little drawing, spread colour on paper even without a drawing. Try and fail as much as possible, this is the way you learn and improve, even when you dont realize it at the moment. Choose as models things and persons you love, let your love for them guide you through this. Dont be afraid to paint childish things, a baloon, a birthday cake, a cat. Dont hesitate to paint along with the instructions of other artists you may find in YouTube or other social media. Dont bother with likeness, just do it again and again. Each time, your brain absorbs new informations and makes new connections to make use of them. Then, one day, you may find yourself amazed of what you just painted, not knowing how you get there. I promise.

You paint best what you love most

dsc_0101

 

I love cats, and bunnies and the way light passes through leaves and I love faces. No matter how I tried I cant paint successfully cars and buildings, because I don’t like them. But even from the start I could catch the look in the eyes and the subtle smile of faces. Of course I keep practicing all kind of themes and objects no matter if I like them or not, but even if the rest of a painting is blurred or misproportioned, the eyes turn out wonderful. There is no other way to succeed in what you paint than to love what you see. Your brain stores better these images and it’s easier to reproduce them. In time, when someone learns the basics and acquires the skill to draw or paint better, you just need to love what you see. A pair of shoes, lemons on the table, a cloth dropped on the bed. You learn to love and focus on everything and therefore you can paint anything. Even a can of soda may have a reflection you can love, while you couldn’t care less for it in real life. Love what you see, paint it with passion, with the need to unleash its soul from our everyday world. And it will love you in return.

The art of giving

15894428_1822247688024204_2836467836485928936_n

 

Hello everyone, I hope you ‘re safe and warm where you are. These last days we experienced here an unusual frost and snow wave which kept most of us inside. But, despite all that I knew somehow I had to keep painting. So, while I did that, I was thinking about the art of giving. Because, all kind of arts is an act of giving. First of all, giving room to express yourself, to allow your thoughts and feelings find a way out to the world, but most of all giving others the chance and the motive to be part of it. Everyone who sees what you create has an interaction with it. They like it or not, they still generate new feelings on their own, they may even be motivated to try and do something, they may make a story about your art, or take the chance and read more about similar artworks. They become richer because of you. This year I took part on the annual gift exchange Secret Crafter 2016 and I  really enjoyed it ! With a minimum cost only to send your gift through postal services, you exchange gifts with unknown recipients and you get gifts in return. What a wonderful experience! Some of us, became friends and keep exchanging gifts all year. It is a great joy to prepare your gift and wait to see reach its destination and of course it is even better when your gift arrives! But, none of these would be possible if we were not willing to give in the first place. Then, our biggest gift is our opportunity to create something new with what we received. Don’t miss the chance to follow In my closet on Facebook too, you ll find many craft and art ideas, you ll see all the process of last Secret Crafter 2016 and maybe next year you will join us. Keep giving

on likeness

20170101_204709

Happy New Year everyone. This is a tiny oil portrait I made recently,  as a gift for a young artist I follow on Youtube. As I was watching one of his latest videos, I couldn’t  avoid to  admire the way the light was flowing over his face. So, I decided to make that portrait. And that was my only aim. In art likeness is of no use. We have photography for that and this is enough. What is art’s purpose is to filter reality through our minds, what we need to point and how to get there. I was also fascinated by the kind eyes this young man has and the way he looks at the camera, and I think I made it. So, don’t struggle with unnecessary details and time spent on likeness. What we should look for is to catch an impression, the feeling of our  model. Likeness is a skill acquired through practice, but to imprint the overall impression of someone, to have a vivid image needs to have an open mind and enjoying the process.

You can follow this wonderful young man on Youtube here : Peter Draws , not only he draws amazing but listen to what he has to say.

Best wishes for everyone!

 

on watercolors

They say if you can paint in watercolors you can paint in any medium. Oils are obedient as dogs, you can make them do whatever you want. Manage the light and shadows as you please, blend on your surface, correct anything at any time, but watercolors are like cats. They have their own mind, will move around, leave traces between washes, run all over the paper and white! oh the struggle to work with it. But, as cats, it’s magical. You have no choice but to love them and hate them at the same time. Don’t give up though. Practice, finish what you start even if it’s not perfect, and some day you ‘ll start to understand. I am halfway there. They make more sense to me than when I first started to use them and I know someday, not far from today, I ll be happy I chose to paint with them.

Let there be light

So, it was about time to show the world what I ‘ve learned so far. It was almost a revelation for me when a year ago I found the way to paint. Since I was a kid, I tried and tried to paint with no success. I had tons of brushes and pens, oil paints, pastels, coloured pencils in my bookshelves, even a big easel, in an attempt to find the technique through the medium. Of course I was wrong. At my surprise, the solution was my readings on all latest neuroscience developments, where I realized, my brain was stuffed with no’s and cant’s, instead of do’s. So, I left all previous thoughts behind and started to really see the world as it was and not as I was taught it should be. For example, a table is square only in terms of geometry, when in painting you just need to look closely and you ll notice the distortion of lines because of perspective. That was all. I ‘ve learned to see, to enjoy the process, to set logic aside and just do. Our brain is a magnificent tool. It rewires itself every time we make a decision, and each time we practice the new synapses get stronger and it’s easier to do it again. In the following posts I ll try to share with you this wonderful journey through life, and who knows? maybe you ll find it as amazing as I do.