Entropy

18582262_1886224198293219_5054404419125991725_n

Aποδομούμαστε. Καθένας με το ρυθμό που είναι το υλικό του, τις αντοχές και την ευαισθησία που έχει στις καιρικές συνθήκες. Χάνει η ζωή τη μάχη καθημερινά σε μια ατέλειωτη διαδικασία αποσύνθεσης στα κυρίως. Τα λεπτεπίλεπτα και τα ευφυή χάνονται πρώτα, καθώς είναι φτιαγμένα από ατμό, που ακόμα και ο χρόνος τα αλλοιώνει. Ισως γιατί δεν τα χρησιμοποιήσαμε σωστά, ίσως γιατί τα εξαντλήσαμε, όπως το σ’αγαπώ που βρίσκουμε στις διαφημίσεις των αναψυκτικών. Από τις ατέλειωτες διακρίσεις μεταξύ burnt sienna, burnt amber, sepia, raw sienna, καταλήξαμε στο κοινό καφέ, γιατί όχι χωματί? Την ώχρα την υποχρεώνουμε να γίνει ένα κίτρινο, θεός φυλάξοι. Τελικά, θα μείνει ένας βράχος στρογγυλός, να στροβιλίζεται, αιώνια για τον χρόνο μας, γύρω από ένα μισοπεθαμένο αστέρι. Κι όταν κι αυτός ο χρόνος τελειώσει, θα επιστρέψουν κι αυτά στην αρχική δομή του τίποτα. Σε έναν ουρανό άναστρο, που θα είναι αδύνατον ακόμα και να μαντέψεις πως κάποτε υπήρχε ζωή και  τα τηλεσκόπια δεν θα φτάνουν στο βάθος του σκοταδιού να μετρήσουν. Η άγνοια της ύπαρξης θα γίνει χειρότερη από την καταστροφή της.  Και κάπου, στην μνήμη ενός μορίου άνθρακα, που ποιος ξέρει που θα έχει καταλήξει, θα κρύβεται η μνήμη ενός παιδιού, που μέτραγε τον ήλιο ανάμεσα στα λουλούδια.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s