Κυνήγι του ανέμου

P1030137

 

Ηθελα να μουν από τους ανθρώπους που γράφουν τα βράδια, αλλά το σώμα μου διάλεξε αλλιώς. Τα βράδια κοιμάμαι κι ονειρεύομαι μια γλυκιά καθημερινότητα και το πρωί βγαίνουν τα πάθη μου στην επιφάνεια. Μόνο τότε, την ώρα που συμβαίνουν μπορώ να τα καταγράψω. Ηθελα να μουν πιο κρυπτική, να μην ξέρει κανείς τι λέω, να απορούν αλλά με θαυμασμό. Αλλά η γενιά μου είχε προλάβει ήδη να διαβάσει πολύ, είχε όλα τα στοιχεία στα χέρια της για να με αποκρυπτογραφεί.  Κρύφτηκα τελικά όσο καλύτερα μπορούσα, κάτω από το πέπλο της διαφάνειας. Πολύ νορμάλ, καθόλου διαβασμένα πράγματα, συνήθως αγριεμένα, με την ψυχή να πιέζει να βγει έξω και να φανερωθεί. Εκεί θα κάτσεις δυστυχώς ψυχή μου, στο φως, θα κρυφτείς στο mainstream όσο καλύτερα μπορείς, γιατί το σκοτάδι έγινε πιο πολυσύχναστο από μαγαζί καλλυντικών.

Οταν άρχισα να ζωγραφίζω, αυτό βγήκε πολύ φυσικά. Οσο οικείο μου ήταν το σκοτάδι, τόσο πιο πολύ προσπαθούσα να αποτυπώσω το φως. Σαν να σε τυφλώνει ο φακός η διαδικασία. Δεν μπορείς να δεις τίποτα πίσω του. Κι από αυτή την ματαιότητα που έχει γίνει δεύτερη φύση μου, που και που ξεπηδάει λίγο παρήγορο σκοτάδι.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s